Thailand, Kanchanaburi

image

Na een vlucht van ruim 9 uur vanuit Moskou komen we met wat vertraging aan in Bangkok. We kunnen het vliegtuig snel verlaten en lopen naar buiten maar we hebben geen idee waar we precies zijn. Toch maar weer even naar binnen. Eenmaal binnen zien we dat we op deze etage alleen maar limousines en luxe taxi’s kunnen huren. We gaan wel een verdieping lager ūüôā Hier willen we een taxi nemen naar het busstation Zuid alleen de taxichauffeur spreekt geen woord Engels. Hmm, lastig uitleggen waar we naartoe willen. Er wordt een vertaler bijgehaald en de tolk zegt iets wat lijkt op ‘Sai Tai” en dat klinkt mij bekend in de oren. “Yes, let’s go!”

Onderweg zien we dat van een minivluchtstrook heel makkelijk een 4e rijbaan wordt gemaakt. Auto’s halen links en rechts in en de scooters vliegen je om de oren. Toch heel wat anders dan het verkeer in Nederland. Na een uurtje komen we aan op het busstation en vanaf daar nemen we de bus naar Kanchanaburi. Dit is een rit van ongeveer 2,5 uur maar zodra ik zit val ik als een blok in slaap. Ik heb dus niks meegekregen van het landschap en de omgeving¬†maar ik ben wel weer klaarwakker als we bij het hotel aankomen. Een erg schattig klein hotelletje aan de River Kwai. We worden naar onze kamer gebracht en zijn blij dat we eindelijk even kunnen rusten. We lopen even over het terrein van het hotel en gaan lekker aan het water zitten en bestellen een biertje en een wijntje.
UNADJUSTEDNONRAW_thumb_20

En nu even relaxen! Hierna gaan we weer terug naar onze kamer om ons op te frissen om vervolgens weer aan de River Kwai te gaan dineren. We zijn nogal gebroken na de lange reis dus we gaan vroeg naar bed want de volgende dag is het weer vroeg dag, we hebben een druk programma.

De reden dat ik deze reis naar Thailand wilde maken is mijn opa. Mijn opa was een KNIL(Koninklijk Indisch Leger)-militair en is eind jaren 30 uitgezonden naar Nederlands-Indi√ę. Toen de Tweede Wereld Oorlog uitbrak is hij gevangen genomen door de Japanners. Als krijgsgevangene werd hij te werk gesteld aan de Birma-Siam spoorlijn. Een spoorlijn die werd aangelegd voor transport tussen Birma en Thailand. Het was een spoorlijn van 415 kilometer waar naast Nederlanders ook veel Australiers, Amerikanen, Britten en romoesja’s aan gewerkt hebben. Er stierven gemiddeld 75 arbeiders per dag dus het niet voor niets dat deze spoorlijn ook wel de ‘dodenspoorlijn’ wordt genoemd.

De dag begon vroeg met een bezoek aan het Kanchanaburi War Cemetery. De overledenen die hier liggen werden in de oorlog naast de spoorlijn begraven en zijn later weer opgegraven om op 3 verschillende begraafplaatsen te worden herbegraven. We zijn in contact gekomen met ‘Uncle Don’ die voor de korte ritjes met zijn tuktuk onze taxi zal zijn. We komen vroeg aan op de begraafplaats en er is nog helemaal niemand. Ik ben even stil als ik het enorme ereveld zie waar 6982 mensen liggen begraven. Wat indrukwekkend! Ik loop een stukje het veld op en loop langs het eerste pad met grafstenen. Ik zie: ’23 jaar’, 25 jaar’, ’31 jaar’, ’28 jaar’, ’26 jaar’ en ga zo maar door. Alle stenen zijn qua uiterlijk hetzelfde maar iedere steen heeft¬†zijn eigen persoonlijke tekst van nabestaanden. Veel te jong zijn deze mannen overleden. Ik loop nog een stukje verder en kom bij een heel groot wit kruis. Hierop ligt een klein bosje bloemen met een oude zwart/wit trouwfoto. Ik vraag me af of ook deze jonge man hier op het ereveld ligt begraven. We maken wat foto’s en filmen het hele veld en zien achter ons de eerste tourbussen aankomen. Tijd om dit indrukwekkende ereveld te verlaten.

image

Naast het ereveld ligt het Thailand-Burma Railway Museum en we gaan hier naar binnen. In dit museum wordt het beeld van de bouw van de Birma-Siam spoorlijn getoond. We zien een miniatuur van de spoorlijn, een diorama van een krijgsgevangenentent en allerlei spullen die gevonden zijn in de overgebleven kampen. Er hangen blokken hout met enorme spijkers die elk 500 overledenen representeren. Er hangt een blok hout met 6 roestige pinnen die staan voor de bijna 3000 Nederlandse slachtoffers. Verder hangen er indrukwekkende foto’s waar we zien hoe de mannen toentertijd aan het werk waren en hoe ontzettend uitgemergeld zij waren. Ik ken de verhalen van mijn opa en ik heb ook al vele vergelijkbare foto’s gezien maar toch maakt dit weer heel veel indruk. Er speelt een film af waar een overlevende van de Birma-Siam Spoorlijn met zijn ogen dicht vertelt over de tijd als gevangene. Ik herken mijn opa die zijn verhaal ook met zijn ogen dicht verhaal vertelde toen ik hem ooit eens interviewde voor een schoolopdracht. We zien een nagebouwde hospik waar toentertijd met beschikbaar materiaal ge√Įmproviseerd werd om de zieken te kunnen verzorgen. Na nog vele feitjes over de spoorlijn te hebben gelezen besluiten we ‘Uncle Don’ te bellen die ons weer in de tuktuk komt halen.

De volgende stop is River Kwai Bridge. Velen wel bekend van de film ‘The Bridge on the River Kwai’. Deze brug is een onderdeel van de Birma-Siam spoorlijn en is meerdere keren gebombardeerd en ook weer opnieuw opgebouwd. Er rijdt nog steeds 3 keer per dag een trein overheen. Het is een enorme trekpleister dus het stikt hier van de toeristen. Je kan gewoon over de spoorlijn lopen, ook al komt er elk moment een trein aan. Er zijn kleine uitkijkpunten die tevens dienen als verzamelplaats wanneer er een trein aankomt. We lopen een stuk over de brug en je hebt hier echt een prachtig uitzicht over the River Kwai. Sommige platen tussen de rails lijken gewoon los te liggen maar het zal vast steviger zijn dan dat het er uit ziet! Na helemaal heen en weer te zijn gelopen over de brug besluiten we terug te gaan naar ons hotel dus ‘Uncle Don’ wordt weer gebeld.

CAMERA        CAMERA

Bij het hotel hebben we een taxi geregeld die ons naar de ‘Hellfire Pass’ en de ‘Wooden Bridge’ zal brengen. Onderweg komen we wat brutale apen tegen die zonder pardon midden op de weg blijven zitten.

image

We rijden in ongeveer een uurtje naar de Hellfire Pass. We starten in het museum waar iedereen zijn schoenen uit moet doen om naar binnen te mogen. Ik loop met mijn dikke olifantenpoten (ik hou vocht vast, mijn enkels zijn momenteel niet van mijn ¬†benen te onderscheiden) naar binnen en zie en lees veel over de Hellfire Pass. De Hellfire Pass dankt zijn naam aan¬†de 3 maanden durende ‘ Speedo bouw’. De gevangenen moesten met slechts handgereedschap een inkeping door een enorme rots maken. Er wordt gezegd dat de naam ‘Hellfire Pass’ is ontstaan omdat de uitgehongerde ogen van de gevangenen in het licht van de fakkels op een scene uit de hel leek.¬†Gevangenen moesten gemiddeld 16 tot 18 uur per dag werken en dit eisten de levens van vele gevangenen.

Na het museum staat er een bordje dat het 300 meter lopen is naar de Hellfire Pass. Ik denk: “Appeltje, eitje!” Er staat alleen niet bij dat deze 300 meter uit duizenden traptreden bestaat! Foei wat een klim! Na heel wat gezucht en gesteun, het is namelijk 38 graden, komen we dan eindelijk bij de Hellfire Pass aan. We staan eerst op een uitkijkpunt en kijken naar beneden. Dit ziet er al heel indrukwekkend uit. Ik loop naar beneden en sta voor de opening en kijk naar boven. Wat is dit bizar hoog! Ik kan me gewoon niet voorstellen dat deze mega grote rots met minimalistisch gereedschap is doorgehakt en dat alle rotsen met mensenhanden zijn weggedragen. Ik staar in de verte van de opening en ben sprakeloos. Het is overigens wel prachtig om te zien. De treinrails die hier ooit heeft gelegen is weggehaald maar je ziet hier nog wel wat restanten van liggen. Er ligt een gedenksteen voor alle gevangenen die hier zijn gesneuveld. Na nog even te hebben rondgekeken beginnen we weer aan de enorme klim terug. Dit zijn voornamelijk trappen omhoog dus na nog meer gezucht en gesteun dan op de heenweg, komen we weer terug bij het museum waar onze taxichauffeur op ons staat te wachten.

EXIF_HDL_ID_1          UNADJUSTEDNONRAW_thumb_92

De volgende stop is de ‘Wooden Bridge’. Ook dit gedeelte van de spoorlijn is nog steeds in gebruik en ik wil heel graag een stukje met de trein over de spoorlijn. We bedanken onze taxichauffeur en lopen een stuk over de spoorlijn.UNADJUSTEDNONRAW_thumb_bd
Ook dit gedeelte van de spoorlijn ligt aan de River Kwai. Het uitzicht is wederom prachtig! De zon die schijnt op de groene bergen en over de rivier. Ik kijk mijn ogen uit! Naast de spoorlijn ligt ‘The Khao Pun Cave’. Dit is een voormalig kamp en er staat tegenwoordig een ontzettend grote budha in. Er zijn mensen in gebed dus na heel even gekeken te hebben loop ik weer naar buiten. Ik sta nog even stil op de spoorlijn en geniet van het uitzicht. De trein kan elk moment komen dus we lopen terug naar het stationnetje.

De trein komt al toeterend aanrijden en vele toeristen verzamelen zich bij de opstapplaats. Bij binnenkomst zijn alle ‘goede’ plaatsen (lees: aan de rivierkant) al bezet dus wij nemen aan de andere kant plaats. Wanneer de trein gaat rijden sta ik op en ik zie dat de treindeuren er voor ‘Jan met de korte achternaam’ inzitten want die gaan helemaal niet dicht. Ik ga in het tussenstukje staan en geniet van het uitzicht dat voorbij komt. Ik stap op het treetje omlaag waardoor ik langs de trein heen kan kijken. Mijn haren in de wind en ik heb het beste uitzicht van iedereen in de trein! Ik heb een big smile op mijn gezicht en geniet volop!
CAMERA

De reis duurt zo’n anderhalf uur en we zien het verschillende landschap van Thailand. Prachtige bergen, kleine dorpjes, zonnebloemvelden en de prachtige rivier. Naarmate de reis vordert stappen er steeds meer mensen uit en wordt de trein steeds leger. We verplaatsen naar de andere kant van de trein. Ik zit even onrustig en besluit toch weer in de deuropening te gaan staan, heerlijk! Hier heb ik het grootste gedeelte van de treinreis doorgebracht. Onze eindbestemming was the River Kwai en hier stonden uiteraard weer vele toeristen op de brug. Al deze toeristen waren bewapend met telefoons, i-pads en camera’s dus ik denk dat ik op menig foto/ filmpje sta nu haha. Ik wilde eigenlijk iedereen mijn mailadres geven om al hun filmpjes en foto’s naar mij te sturen maar dat zou waarschijnlijk een dagtaak zijn geworden ūüėČ

image

We zijn weer terug in Kanchanaburi en besluiten een hapje te gaan eten. Er is een drijvend restaurant met een prachtig uitzicht op de brug. We bestellen uiteraard iets met rijst en genieten van de ondergaande zon achter de brug.

Ik geniet na van deze indrukwekkende dag. Ik heb alles gezien wat ik wilde zien en ben moe maar voldaan. Na dit alles te hebben gezien heb ik alleen nog maar meer respect gekregen voor mijn opa die deze hel in levende lijve heeft moeten doorstaan. Wat ben ik trots op mijn opa en wat ben ik blij dat hij hier levend uit is gekomen. Hierdoor heeft hij mij zijn verhaal kunnen vertellen wat mij ge√Įnspireerd heeft om deze reis te gaan maken.

Als laatste wil ik nog even zeggen hoe ontzettend lief, aardig en behulpzaam de Thaise mensen hier zijn. Er wordt altijd met ons meegedacht, ze doen nergens moeilijk over en willen je overal bij helpen. Ook toen we vanmorgen te horen kregen dat onze taxi iets eerder zou vertrekken dan verwacht, en wij nog snel even gingen ontbijten, werd er een plastic bakje opgehaald die ook tot aan de nok toe gevuld moest worden met nasi zodat wij dit onderweg nog konden eten. We hebben genoten!

We verlaten Thailand weer. Next destination: Jakarta, Indonesia! ūüôā

I’ll keep you posted!

Liefs Roos

10 gedachten over “Thailand, Kanchanaburi

  1. Hallo lieverd,wat een mooi verslag.Ben er stil van.Emotioneel om jou daar op de spoorlijn te zien.
    Verder veel plezier en samen genieten op Java.
    Liefs, Papa

    Heel bijzonder, liefs, Annette.

Geef een reactie